Hamburgse Senaat houdt cijfers over alternatieven voor Elbtower-museum achter
Hamburgse Senaat houdt cijfers over alternatieven voor Elbtower-museum achter
Het Hamburgse bestuur houdt de cijfers over andere locaties voor het geplande natuurkundemuseum achter slot en grendel. Volgens de oppositie is er geen haast bij een dure reddingsoperatie voor een failliete vastgoedconstructie, terwijl er goedkopere opties beschikbaar zijn die niet worden onderzocht.
De Hamburgse senaat houdt de berekeningen en documenten over mogelijke alternatieven voor de huisvesting van het natuurkundemuseum in de Elbtower onder verslag. Dit blijkt uit een gesprek met Marco Hosemann, stedelijk ontwikkelingspoliticus namens Die Linke in de Hamburgse Bürgerschaft. De senaat motiveert dit gebrek aan transparantie met het argument dat openbaarmaking de onderhandelingspositie van de stad ten opzichte van het investeerdersconsortium zou verzwakken en ingrijpt in de besluitvormingsbevoegdheid van het bestuur.
De situatie rond de Elbtower is al jaren complex. Drie jaar geleden werd de bouw gestopt door het faillissement van investor René Benko. Een jaar geleden streefde het rood-groene bestuur naar een oplossing waarbij het natuurkundemuseum in het gebouw zou intrekken en de voltooiing ervan zou worden gefinancierd. Dit plan leidde tot interne spanningen binnen de coalitie. Twee dagen nadat er een nieuw aanbod voor de museumhuisvesting als alternatief voor de Elbtower werd gepresenteerd, nam Michael Gwosdz, voorzitter van de Groene fractie in de Bürgerschaft, afstand van het project. Hij stelde dat zijn fractie geen instemming zou geven aan een dure museumbouw en dat belastinggeld beter besteed kon worden aan onderwijs, kinderopvang en universiteiten.
Gwosdz trok zijn uitspraak echter kort daarna terug en verklaarde zich alsnog voorstander van het natuurkundemuseum. Hosemann suggereert dat dit te wijten is aan een politieke deal binnen de senaat. Volgens deze interpretatie krijgt de SPD de redding van wat door critici ook wel 'Kurzer Olaf' wordt genoemd, naar analogie van de Ex-Bundeskanzler Olaf Scholz, om de bouwpuin uit het stadsbeeld te verwijderen. De Groenen krijgen daarvoor het natuurkundemuseum, waarvan de realisatie zij al jaren niet voor elkaar krijgen. Samen hebben ze het plan gepresenteerd als een win-winsituatie.
Financieel minister Andreas Dressel van de SPD beweerde eerder dat hij volgens de landesbegrotingswet verplicht was om het natuurkundemuseum als de meest economische oplossing in de Elbtower onder te brengen. Hosemann wijst er echter op dat er inmiddels een aanbod is voor 100 miljoen euro minder. De vastgoedfirma Büll & Liedtke stelt zich bereid het museum onder te brengen aan de Besenbinderhof voor 495 miljoen euro. Hoewel dit nog steeds een aanzienlijk bedrag is, toont het aan dat huisvesting op andere locaties goedkoper kan.
Een nog goedkopere optie werd eind vorig jaar gepresenteerd: het voormalige gebouw van uitgeverij Gruner + Jahr aan de Baumwall. Daar had het museum voor 368 miljoen euro kunnen intrekken. Hosemann benadrukt dat onduidelijk is of er nog goedkopere mogelijkheden bestaan, aangezien de meeste cijfers over andere onderzochte varianten zijn geswart in de aan de senaat voorgelegde dossiers.
De invloed van investeerders op het proces wordt door Hosemann als zeer groot beschouwd. Naast Dieter Becken, die het consortium leidt, zijn Klaus-Michael Kühne (via zijn holding), verzekeringsgigant Signal Iduna, bouwbedrijf Adolf Lupp en drogist Dirk Roßmann betrokken. Kühne, die kort geleden overleed, had tijdens zijn leven actief meegespeeld en de stad in 2024 opgeroepen in het project te stappen om het te redden na het faillissement van Benko. Een jaar later leverde de senaat het reddingsplan: de aankoop van bijna de helft van de Elbtower voor 595 miljoen euro, nadat deze voltooid is.
Hosemann geeft aan dat zijn partij de voorkeur zou geven aan een volledig privaat gedreven voltooiing van het project. Mocht zich geen investeerder vinden die de voltooiing op zich neemt, dan valt het perceel terug naar de stad voor de oorspronkelijke verkoopprijs van 122 miljoen euro. Hoewel hij de idee van een bouwpuin als monument tegen overmatige winstbejag en vastgoedspeculatie charmant vindt, noemt hij sloop ecologisch waanzin en verspilling. Het huidige bouwskelet moet worden gebruikt.
Als het perceel terugvalt naar de stad, ziet Hosemann een kans voor een nieuwe start en een gemeenschappelijk georiënteerde ontwikkeling. Hij wil zich inzetten voor een brede participatie van de Hamburgse bevolking om de echte behoeften en wensen van de inwoners te peilen. In dit proces zou ook een natuurkundemuseum een rol kunnen spelen, maar dan wel op basis van transparante kostenafwegingen en publieke inspraak.
I.Servais--JdB
